Het is stil op de club. Geen evenementen of wedstrijden waarbij we altijd met vrijwilligers actief zijn in ons Blastrac Hippisch Centrum. Individueel trainen kan op dit moment gelukkig nog wel. Toch willen we stilstaan bij de kern van onze vereniging: de vrijwilligers!

Op de foto hieronder Voornruiter vrijwilligers in beeld en absoluut niet compleet. En waarom ben je vrijwilliger? De inmiddels ex-vrijwilliger Nan Kippersluis zegt: “Omdat het altijd gezellig is en je elkaar goed leert kennen. Vooral met Fiet heb ik jaren achter de bar gestaan en in de vroege ochtend om 7 uur waren we de eersten en deden we de opening. We konden goed met iedereen en je hebt er wel eens een zeikerd tussen, maar toch bleven we dan netjes.

Toen ‘Ermelo’ bij ons de wedstrijden kwam rijden (2013) was het helemaal gezellig en stonden we tot 12 uur ’s avonds op de stoelen te dansen met andere vrijwilligers en Brabanders en de volgende ochtend waren we er weer om 6 uur. Toen bleven er ook boven slapen en blèrden wij ’s morgens onder aan de trap: ‘de koffie is klaar’!

Heel anders dan vroeger in ‘de keet’ met tante Riek, waar we flesjes bier hadden en alleen patat of een kroket konden bakken in een ronde frituurpan en warme worst maakten voor de kaarters. Op de Zandweg zat Nan samen met tante Riet in een trailer voor de verkoop van munten tijdens de Rocknight; toen een groot evenement. Een jongen bestelde voor 50 gulden munten en tante Riet telde ze uit. Dat jong pakt de munten en rende er vandoor zonder te betalen. Tante Riet snel door dat veel te kleine deurtje, waar ze amper doorheen paste, maar dat jong was al weg. Wat was ze kwaad! Nan heeft van heel veel evenementen plakboeken bijgehouden en komt ook het verhaal tegen van Kees, die spullen vanaf de Breudijk met een aanhanger naar de Zandweg bracht. ’52-jarige man opgepakt voor uitschelden agenten’ was de kop. De aanhanger was niet voorzien van een kentekenplaat en de remmen waren niet in orde, dus werd Kees aangehouden.”

Nan heeft met haar kinderen en nu kleinkinderen als actieve leden en ook vrijwilligers, alle ontwikkelingen meegemaakt. In het plakboek komen we nog een rekening tegen van penningmeester de Heer G.W. van Vulpen uit 1986. Voor het 1e gezinslid ponyclub 160 gulden en voor het 2e gezinslid 145 gulden. Ook de tijd dat consumpties niet altijd werden betaald, maar op een briefje werden geschreven. En daar bleef het dan vaker bij zag Nan. Dan gaat het nu met de munten vele malen overzichtelijker! Nan heeft veel schoonmaakwerk gedaan, wat nu is overgenomen door een bedrijf. We zijn groter geworden en hebben nu een aantal taken zoals onderhoud uitbesteed.

De organisatie van wedstrijden en evenementen blijft vrijwilligerswerk, waarbij we ervaren mensen aan het werk hebben, die op professioneel niveau werken. Nan: “Als de KNHS een wedstrijd organiseert zit het boven helemaal vol en allemaal mee-eten en Marijke doet dat in haar eentje. En deelnemers zijn heel tevreden over de kwaliteit van de organisatie en accommodatie van De Voornruiters.

En geef mij maar springvolk of menners aan de bar. Dat zijn gewone mannen en vrouwen en zij doen niet uit de hoogte. Bij dressuurwedstrijden is het stil aan de bar en in de keuken en komen ze klagen over muziek die te hard staat of een brander waar het paard niet tegen kan. Menners nemen om 9 uur al een balletje gehakt met gebonden jus, wat ik dan netjes in stukjes snijd. Vinden ze altijd lekker! De broodjes worden goed belegd en ook de uitsmijters van Ria zijn populair. En soms kwamen we ‘s morgens in de keuken en dan vonden we 4 ballen gehakt in de jus met haren er op. Brrrrr….

Nan kijkt terug op 35 mooie jaren als zeer actieve vrijwilliger. Vooral de saamhorigheid en gezelligheid en het met elkaar zorgen voor een mooie wedstrijd of evenement;  ze kan het iedereen aanbevelen! Ze heeft veel mensen zien komen, maar moest ook afscheid nemen van enkele mensen zoals Roel en haar ‘collega’ achter de bar Fiet. Bij dat afscheid zijn we er als vereniging dan ook. “Rige was ook altijd zo leuk in de keuken” noemt Nan. “Hij kwam veel eerder om een praatje te maken en stond graag in de keuken”. Met paard en wagen namen de menners afscheid van hem. En zo hoort het bij De Voornruiters! Nu zal Nan vooral voor de bar iets bestellen en komen kijken naar de (klein)kinderen bij wedstrijden.

We willen Nan en alle andere vrijwilligers bedanken en hopen met elkaar nog vele mooie momenten en wedstrijden te mogen organiseren!